Afspreken met vriendjes op de speeltuin

Thuis afspreken met twee gezinnen betekent poetsen, koffie zetten en achteraf opruimen. Op een speeltuin betekent het: erheen gaan. Daarom is het plein de standaardplek geworden voor een namiddag met vrienden — en toch mislukt het geregeld, meestal door de keuze van de plek.

Kies op de kleinste, niet op de grootste

De vuistregel: het jongste kind bepaalt het terrein. Een tienjarige heeft plezier op een peuterspeeltuin (kort), een tweejarige heeft niets aan een klimparcours op twee meter hoogte (helemaal niet). Zoek een plein met toestellen voor beide, of ga naar een park, waar de open ruimte het verschil opvangt — zie spelen in het park en met een groot en een klein kind.

Wat een goede afspreekplek heeft

• Meer dan één soort toestel. Zes kinderen aan één schommel is geen namiddag, dat is een wachtrij. Schommels staan er wel het vaakst: 641 op onze kaart, tegenover 594 glijbanen en 117 draaimolens. Zie welke toestellen staan er.
• Zitplaats voor volwassenen. Anders sta je twee uur.
• Een wc. Bij 961 speelterreinen op onze kaart is er een toilet in de buurt; bij de rest is de vraag “moet je nog even?” de belangrijkste van de dag. Zie een wc bij de speeltuin.
• Drinkwater. Bij ruim 640 speelterreinen ligt er een drinkwaterpunt vlakbij — dat scheelt drie flessen sjouwen.
• Overzicht. Eén plek waar je alle kinderen ziet zonder rond te lopen. Een omheind terrein maakt dat makkelijker; zie een omheind speelterrein.

Het tijdstip

Met vriendjes is druk geen probleem, maar vol wel. Woensdagnamiddag is in Vlaanderen het spitsuur: elk toestel bezet, elke bank ingenomen. Vroeg in de ochtend in het weekend, of net na vier uur op een gewone dag, werkt beter. Zie wanneer is het rustig in de speeltuin.

En spreek af in een gemeente met dichtheid: Antwerpen heeft er 298 op onze kaart, Gent 228, Brugge 146. Staat het ene plein vol, dan is het volgende twee straten verder.

Spreek een paar dingen vooraf af

Klinkt overdreven, scheelt gedoe:

• Wie let op wie. Met drie volwassenen en zes kinderen kijkt iedereen naar iemand anders, en dus niemand naar de zandbak.
• Wat de grens is. Tot aan het hek, niet tot aan de straat. Voor alle kinderen dezelfde grens, anders geldt ze voor niemand.
• Eten of niet. Eén gezin dat koekjes meebrengt en één dat niets meeheeft, is een gesprek dat je liever niet ter plaatse voert. Zie picknicken bij de speeltuin.
• Wanneer je stopt. Een eindtijd die je bij aankomst zegt, verloopt anders dan een eindtijd die je aankondigt terwijl het kind in de klimtoren zit.

Als het misloopt

Kinderen die elkaar niet kennen maar samen op één toestel staan, botsen. Dat is normaal en meestal binnen een minuut opgelost zonder tussenkomst. Waar wel iets nodig is, en hoe je dat doet zonder de andere ouder tegen je in het harnas te jagen, staat in ruzie op de speeltuin. Voor de zeldzame keer dat er echt iets gebeurt: als er iets gebeurt.

Een verjaardag is iets anders

Vier gezinnen op een namiddag is afspreken. Twaalf kinderen met taart is een feest, en dat vraagt een plek met tafels en een plan B bij regen — zie verjaardagsfeest in de speeltuin.

Zoek een plein dat voor iedereen werkt via in de buurt of de gemeentelijst.